„Rządzący zamykają polskie szpitale powiatowe, bo po prostu zabronili im przyjmować pacjentów na wybrane oddziały, żeby zaoszczędzić na nas pieniądze!”

Sytuacja szpitali powiatowych w Polsce jest trudna, a dane wskazują na narastające problemy finansowe i zadłużenie, co prowadzi do zamykania poszczególnych oddziałów lub planów konsolidacji placówek. Według raportu Związku Powiatów Polskich z 2026 roku, 125 z 207 badanych szpitali powiatowych posiada zobowiązania wymagalne, a resort zdrowia potwierdza tendencję wzrostową zadłużenia tych jednostek. Ministerstwo Zdrowia planuje reformy zakładające konsolidację świadczeń, co w praktyce oznacza możliwość wycofywania się szpitali z realizacji określonych profili medycznych za zgodą NFZ. Choć procesy te są wynikiem trudnej sytuacji finansowej i systemowej, przypisywanie zmniejszenia liczby szpitali wyłącznie bezpośrednim działaniom rządu jest uproszczeniem, gdyż procesy restrukturyzacji i zamykania oddziałów wynikają z wieloletnich problemów systemowych, niedofinansowania oraz decyzji zarządczych na poziomie samorządów i podmiotów leczniczych.

Nie wprowadzono żadnego aktu prawnego ani rozporządzenia ustanawiającego odgórny rządowy zakaz przyjmowania pacjentów na oddziały szpitali powiatowych. Ministra Zdrowia Izabela Leszczyna wielokrotnie zapewniała, że nie ma planów likwidacji placówek powiatowych, a celem rządu jest ich restrukturyzacja i pomoc w bilansowaniu kosztów [15, 16]. Doniesienia o ograniczaniu przyjęć w konkretnych placówkach (np. w Lubaczowie czy Koninie) wynikają z indywidualnych decyzji dyrektorów szpitali spowodowanych brakiem płatności z NFZ za tzw. nadwykonania, a nie z rządowych wytycznych [20, 21]. Planowane zmiany w przepisach dotyczą jedynie zmiany trybu leczenia na ambulatoryjny w przypadku świadczeń trwających poniżej 12 godzin, co jest zmianą organizacyjną, a nie zakazem leczenia [14].