„NATO zabiera nam pieniądze na zbrojenia.”

Państwa członkowskie NATO przyjęły polityczne zobowiązanie do wydawania określonej części PKB na obronność, przy czym od 2014 roku (szczyt w Walii) celem było 2%, a od 2023 roku (szczyt w Wilnie) poziom ten jest traktowany jako absolutne minimum. Istnieje również wytyczna dotycząca przeznaczania 20% wydatków obronnych na nowoczesny sprzęt oraz badania i rozwój. Należy jednak odróżnić te polityczne deklaracje (Defence Investment Pledge) od twardych wymogów prawnych, ponieważ Traktat Waszyngtoński nie określa konkretnych wskaźników finansowych. W konsekwencji nieosiągnięcie tych progów nie skutkuje formalnymi sankcjami ani wykluczeniem z Sojuszu, choć wiąże się z presją dyplomatyczną.

Polska jako państwo członkowskie NATO regularnie przekazuje środki finansowe na rzecz Sojuszu w ramach tzw. finansowania wspólnego (common funding). Finansowanie to obejmuje trzy filary: budżet cywilny, budżet wojskowy oraz Program Inwestycji NATO w Dziedzinie Bezpieczeństwa (NSIP), a składki są obliczane na podstawie dochodu narodowego brutto państw członkowskich. Zgodnie z danymi Ministerstwa Obrony Narodowej, Polska współfinansuje te budżety, co jest odzwierciedlone w corocznych ustawach budżetowych w części dotyczącej obrony narodowej. System ten pozwala na utrzymanie struktur dowodzenia NATO oraz realizację wspólnych projektów infrastrukturalnych i operacyjnych.